#back to school: Dit is de deur

Gisteren was ik even op bezoek op de POL in Arnhem. POL staat voor voor Proces Opvang Locatie. En gek genoeg hebben we het dan over mensen. Mensen die een proces doorlopen. Een proces met betrekking tot de intake in hun asielprocedure. Die procedure moet in principe binnen zes tot acht weken doorlopen zijn. In de Nederlandse wet is geregeld dat ook tijdens deze procedure kinderen binnen een aantal dagen ook onderwijs moeten krijgen. Op de POL is dus ook een onderbouwgroep en een bovenbouwgroep waar kinderen in instromen.

Toen ik binnen kwam werd ik eerst streng toegesproken door de man van de receptie van het COA. Ik had niet zomaar de school binnen mogen lopen, maar eerst langs zijn kantoor gemoeten. Natuurlijk had hij gelijk, maar ik was nog even niet gewend aan deze wereld. Ik moest mijn paspoort laten zien en ik kreeg een pasje. Hij vertelde me dat er momenteel 300 mensen in de COA/POL aanwezig zijn. En met een grote sticker BEZOEKER op mijn blouse ging ik op pad.

Het gebouw oogde sober, zoals dat in onze maatschappijvisie past, denk ik. Wandelend door de gangen kwamen beelden binnen. Banken met daarop jonge mannen, die zichtbaar verveeld de dag proberen door te komen. Zou dit wel goed gaan als we 300 Nederlandse jonge mannen zo huisvesten, vroeg ik me af? Maar goed, daar mogen andere mensen zich over buigen. We waren immers op weg naar de kinderen in deze POL. Via wat gangen kwamen we in een van de twee klaslokalen, tegelijk met een aantal jonge kinderen. Ze stonden te trappelen op de gang, volgens de leerkracht typerend voor de momenteel vooral Syrische kinderen, ze willen erg graag naar school.

Maar hoe geef je les aan kinderen die net in Nederland zijn aangekomen en geregistreerd? Die de taal niet spreken en soms ook ernstig getraumatiseerd zijn.  Gelukkig zijn er mensen die daar raad mee weten en ook hun hart en ziel in leggen. Die met mensen in Ter Apel gaan praten over wat zij daar al weten over wat werkt qua onderwijs. En zo maken deze toppers van leerkrachten op de POL in Arnhem dan samen een plan. Een plan waarin onder andere staat hoe je kinderen de eerste 203 Nederlandse woorden aanbiedt. En hoe je bewaakt dat ieder individueel kind tot ontwikkeling komt.

Educatie als sleutel en als wapen in de strijd voor zelfredzaamheid en een beter leven. Ik vind het een ochtend van hartverwarmend en hartverscheurend bij elkaar. Als juf niet weten of het kind in je groep er de volgende dag weer zal zijn. Omdat gezinnen 's avonds soms horen dat ze naar een volgende plek moeten. Of dat er de volgende dag een touringcar aankomt met 20 kinderen, die erbij komen in de groepen. Kinderen die niet voor 1 uur 's nachts kunnen slapen, omdat er zoveel mensen tegelijk in de stapelbedden liggen op de kamers. Daar kwam ik achter toen ik vroeg waarom een van die kleine ventjes zo ontzettend zat te gapen.

Het antwoord op de door mij gestelde vraag, hoe doe je dat als leerkracht? Gewoon bij het begin beginnen. Stapje voor stapje.  Een deur is een deur. En zo leren kinderen de nederlandse taal en worden (meer) zelfredzaam. Om zo om te leren gaan met wat er in de wirwar van onze  samenleving op hen afkomt. Deuren zijn dicht en soms gaan ze open. Wat heb ik een respect voor het werk van deze leerkrachten.

uitgesteld oordeel - nu even niet

Onlangs op Twitter een gedicht van Merel Morre @StadsdichterEHV



misschien zijn we
juist nu we
van alles
van alles vinden
pas echt iets verloren



#ikvind



Zo raak dit. Moest direct denken aan een van die gevleugelde uitspraken die ieder gezin heeft. Bij ons was dit bijvoorbeeld: 'wat je vindt, moet je naar de politie brengen'. Zo'n uitspraak die een grens aangeeft. Een grens van wat nog acceptabel is. En dan wist iedereen hoe laat het was. Jouw mening is belangrijk, maar -nu even niet - wat centraal staat. Even je klep houden.



En dat brengt mij op het fenomeen uitgesteld oordeel. Toen ik nog in het hbo werkte noemden we dat -best wel arrogant- een hbo-kwaliteit. Wat we daar onder verstonden? Bijvoorbeeld wel een eerste indruk hebben, maar die niet direct verbaal over de schutting hoeven gooien. Even je eerste gedachten bij je houden, een ander ook in zijn waarde laten en de tijd en ruimte geven om zichzelf te laten zien. Niet direct zelf in de actie-modus schieten, ook. Om daarna een uitgesteld en gefundeerd oordeel te kunnen geven. En om goed te kunnen onderbouwen welke verstandige interventie je als hbo-er in zou gaan zetten om de wereld om je heen te verbeteren. Of in ieder geval in je eigen groep leerlingen of studenten.



Mooi theoretisch model denk ik nu. De werkelijkheid is een stuk weerbarstiger. Hoewel het kunnen uitstellen van oordeel een mooi aspect van mens-zijn is. Soms zichtbaar aanwezig of afwezig. Een aspect dat waarschijnlijk alleen persoonlijk uit te dragen en dus voor te leven is, maar niet over te dragen. Laat staan in een theoretische model, dat hadden we in het onderwijs dus echt anders moeten aanpakken. In ieder geval een aspect van mens-zijn dat niet echt verloren zou mogen gaan.

En zo komen het bovenstaande beeld van deze wanhopige man, huilende kinderen en kort-door-de bocht posts op facebook voor mij weer samen. Over gelukszoekers, of over het ogenschijnlijk dure horloge om zijn pols. Kunnen we niet iets door het drinkwater doen, waardoor de kunst van het uitgestelde oordeel plotseling iedere Nederlander gegeven is? Deze gedachte getuigt ook niet van hbo-kwaliteit, ik realiseer het me. Waarvoor excuses, ik ben ook maar een mens.

Een groen drieluik

Met deze foto daagde Edith Blog Edith mij op geheel eigen wijze uit voor #BlimageNL. Wat dat is? Tja, even googlen, net als ik gedaan heb ;-)
Voor mij een mooie aanleiding om eindelijk de stap te zetten een keer een blog te schrijven... een groentje ben ik dus eigenlijk. We zullen zien of het direct de laatste wordt, heb daarom maar deze veilige titel voor mijn blog gekozen...



Edith heb ik al een hele tijd niet 'live' gezien. Een aantal jaren geleden troffen we elkaar in een landelijk overleg. Het soort van landelijk onderwijsoverleg waarvan je weet en gelooft dat het goed is dat het er is, waar je ook solidair naar toe gaat. Meestal, of meestal niet. Maar dat laatste lag aan mij. Kwestie van prioriteiten, willen investeren en dus keuzes maken. Daar moest ik aan denken toen ik bovenstaande foto zag. Een oude kast, ongetwijfeld liefdevol gemaakt door Edith's vader. Nu opnieuw uitgevonden en in het antiekgroen gezet. Ook weer vol aandacht, opnieuw eigen gemaakt door te kiezen om aan de slag te gaan. Er niet voor weg lopen en het zeker niet bij het oude te laten.

Nog langer kijkend, zag ik een groen drieluik in de panelen. Verleden, heden en toekomst? Het vorige schooljaar, deze die voor mij net weer is begonnen. En wat er allemaal moet. Want we denken in het onderwijs vaak in schooljaren. En in wat we af moeten hebben voor de kerst. En we zeggen er dan bij, vergis je niet want kerst, dat is het zo... En dat is dan reden om nog meer te willen en sneller. En ik doe daar dan dapper aan mee. Met strategische beleidsplannen, managementrapportages en jaarverslagen. Het leidt er ook toe dat we niet in het 'nu' zitten. Wat is er NU belangrijk, in de groep en in het team?

En wat nou als we het dit jaar eens anders doen in het onderwijs? Breder kijken, iets langer verschillende perspectieven overwegen en niet zo jakkeren? En tegen echt belachelijke tijdrovende verplichtingen die kinderen en teams echt niet verder helpen gewoon 'nee, nu even niet!' te zeggen. Mooi voornemen toch? Als we het samen proberen wordt het vast een mooi nieuw schooljaar, Edith.

Als uitdaging voor @SylviaVeltmaat en @KarinvanWeegen: drie keer breder kijken.

De horizonverbreding op Papendal voor kids die naar de Arnhemse Weekendschool #LeukomteLeren gaan

De sfeer van een ontspannen zomeravond die ik graag nog even vast wil houden

en deze geur met persoonlijke noot